فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابن‌صبح

وضعیت: «تأییدشده»
ابن‌صبح ‎ebnesobh, ebno-‎ [<از عربی ابن الصبح>]
(صفت) ۱. (مجاز) حرامزاده و به آفتاب نیز ایهام دارد.
ق۶. آخر از قبیل آن دبیران نه‌ای که ... از قلّت ذکا و زکا ابن‌ذکا نه‌اند. ابن‌صبح‌اند، پروردۀ امّ‌الرذایل، همشیرۀ ابو ‌زیاد (خاقانی۲، ۱۲۰) ║ ابن‌صبح است مگر بخل که بر شهره عار / عورش افکنده و عریان به خراسان یابم (خاقانی۲، ۲۹۷)
۲. (مجاز) ظاهراً کنیۀ جانوری است، احتمالاً گرگ و به آفتاب نیز ایهام دارد.
ق۶. به ابن صبح که سرپنجه‌ها کند چو نجوم / ‌به ابن‌عرس که دم‌لابه‌ها کند چو کلاب (خاقانی۱، ۵۵)

معنی ابن‌صبح | فرهنگ جامع زبان فارسی