وضعیت: «تأییدشده»
ابله‌طراز ablahtarâz [<← ابله + طراز>]
یک. (صفت) ۱. احمق؛ ساده‌لوح.
ق۱۱. قورچیان ... آن بی‌عاقبتِ ابله‌طراز را به دمدمه و افسون از راه برده، بعد از مواضعه و استرضا در شب موعود دو رأس اسب صبارفتار به پای دیوار برجی از بروج قلعه ... آوردند (اسکندر بیک، ۱/۵۱۳) ║ یکی از خون‌گرفته‌های احمقِ ابله‌طراز خود را شاه نامیده ... در منزل کدخدایی فرودآمد (اسکندربیک، ۲/۱۳۰۱)
۲. (درمورد کسی) که برای فریب دیگران خود را دیوانه و احمق نشان می‌دهد.
ق۱۱. بعضی عقلا او را مرد مزوّر ابله‌طراز می‌دانستند (اسکندر بیک، ۱/۱۰۴)
دو. (اسم) ⇅ ابلهطرازیک. ۲.
ق۱۱. آن نادانان صحرائی به سخنان واهی آن ابله‌طراز از جادۀ عقل منحرف گشته، فریب خوردند (اسکندر بیک، ۱/۴۲۰)