وضعیت: «تأییدشده»
اپیکوری epikuri [گونۀ دیگر: ابیقوری، اپکوری؛ جمع: اپیکوریان، اپیکوری‌ها؛ <اپیکور، فیلسوف یونانیEpicurus (۲۷۰-۳۴۱ق.م.) + -ی (سازندۀ صفت / قید)>]
یک. (صفت) ۱. (فلسفه) پیرو اپیکوریسم؛ اپیکوریست.
۱۳۰۷ش. مردم گمان می‌کنند ... کلمۀ اپیکوری را به کسی اطلاق می‌کنند که جز به شهوت‌پرستی و عیاشی توجهی نداشته باشد، در‌صورتی‌که این اشتباه است (ناشناس: تقدم، ش۹/۵۱۲) ║ ۱۳۶۶ش. آیا آن کس که از همة لذائذ زندگی و حتی از خود زندگی در راه بزرگداشت کرامت انسانی گذشته‌است با آن آقای اپیکوری که ... هدفی جز چشیدن لذت ندارد ... یکی است؟ (محمدتقی جعفری: هنر، ش۱۳/۱۹) ║ ۱۳۸۸ش. انسان غربی امروزی ... از سدۀ نوزدهم، تحت تأثیر ترجمۀ انگلیسی فیتز جرالد از رباعیات خیام و عقاید داروین تبدیل به انسانی اپیکوری و خوش‌گذران شده‌است (بهرام مقدادی: هنر، ش۸۰/۲۶)
۲. (فلسفه) مبتنی بر عقاید فلسفی اپیکور یا متأثر از آن.
۱۳۱۵ش. تقوی در فلسفۀ رواقی یک معنی دارد و در فلسفة اپیکوری و فلسفة ارسطو معنی دیگری را دارا می‌باشد (ح. شجره: ارمغان، ش۱۷۸/۲۹۷) ║ ۱۳۲۹ش. فلاسفه در عین حال که طرفدار نظریات ارسطو بودند افکار مکاتیب {ظ: مکاتب} دیگر فلسفی یونان از قبیل افلاطونی، ذیمقراطی، اپیکوری را نیز نقل می‌کرده‌اند (محمد مینایی: مجلۀ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی تبریز، ش۲۱و۲۲/۷۵) ║ ۱۳۹۰ش. اشاراتی به دو نظریۀ اخلاقی رواقی و اپیکوری و تأثیرگذاری آن‌ها در افکار رومی مهم‌ترین بحث گفتار اول است (رضا محمدی‌نسب: کتاب ماه فلسفه، ش۵۱/۷۴)
دو. (اسم) ⇅ اپیکورییک. ۱.
۱۳۱۸ش. خلاصه[ای] از عقاید اخلاقی سقراط و افلاطون و ارسطو و رواقیان و اپیکوریان (ابیقوریان) (ناشناس: آموزش و پرورش، ش۲/۷۳) ║ ۱۳۴۴ش. رومیان و یونانیان از صحنه کنار رفتند ... احکامِ الهی راهبرِ مردم گشت ... و اپیکوریان به‌دست فراموشی سپرده شدند (زریاب، ۲۲) ║ ۱۳۷۹ش. اینان ... از روزگارِ اپیکوری‌ها و رواقی‌ها کوشیده‌اند که ... مردمان را متقاعد کنند ... که انگیزه و دل‌خوشی‌هایی برای عمل و حکمتی برای زندگی وجود دارد (خرّمشاهی، ۱۴۵)