وضعیت: «در حال ویراستاری»
سحرآفرینی sehrâfarini [فعل همایند: کردن]
(اسم) ۱. ← سحر۱.
ق۱۱. چشم پُرافسون او سحرآفرینی می‌کند/ تیر مژگانش زِ شوخی دلنشینی می‌کند (سلیم تهرانی، ۱۹۶) ║ ق۱۲. شرر در سنگ برق خرمن مردم نمی‌گردد/ مگر از چشمت آموزد کنون سِحرآفرینی را (بیدل، ۱/۴۷۰)
۲. توانایی آفریدن آثار هنری عالی به‌ویژه شعر و به کار بستن این توانایی ؛ سحرآمیزی ۱؛ سحرانگیزی ۲؛ سحرسازی ۱؛ سحرکاری۱.
ق۱۲. گر به لفظ و معنی افکار بیدل وارسی/ ترک کن اندیشۀ سحرآفرینی داشتن (بیدل، ۲/۶۵۳) ║ چو تیرِ ساز خود در دلنشینی/ یدِ طولاش در سِحرآفرینی (تأثیر، ۱۶۶)