وضعیت: «تأییدشده»
ابزارساز abzârsâz [جمع: ابزارسازان، ابزارسازها؛ <← ابزار۱ + ساز (← ساختن)>؛ (مصوب فرهنگستان، ۱۳۸۰، در برابر toolmaker) ]
یک. (صفت) دارای توانایی ابزارسازی (معنای ۲).
۱۳۴۴ش. بر اثر ابزارسازی و سخن‌گویی تغییرات عمیقی در زندگی بیرونی و درونی انسان پدید آمده‌اند، چندان‌که انسان ابزارساز ... انسان اندیشه‌ورز ... نیز گردیده‌است (آریانپور، ۲۵) ║ ۱۳۷۵ش. بعضی انسان را حیوان ابزارساز دانسته‌اند (محمدعلی اکبری: نقد و نظر، ش۷و۸/۳۴۹) ║ ۱۳۸۶ش. انسان ابزارساز است و اسمش را می‌گذارد انسان سازنده (خشایار دیهیمی: فردوسی، ش۵۲و۵۳/۶۲)
دو. (صفت، اسم) کسی که کار یا شغل او ابزارسازی (معنای ۱) است ؛ افزارساز.
۱۳۶۰ش. بوش ... یکی از درخشان‌ترین مهندسان ابزارساز بود از آن‌هایی که در آمریکا به ندرت پیدا می‌شوند (پرویز شهریاری: هدهد، ش۲۵/۴۵۸) ║ ۱۳۸۳ش. اگر ابزار صنعتی باشد، علاوه بر تبادل نظر ابزارساز و مدیر صحنه، نظر کارگردان هم شرط است (قاسم غریضی: نمایش، ش۷۴/۳۸)