وضعیت: «تأییدشده»
ابلق‌سوار ablaqsavâr [جمع: ابلق‌سواران؛ <← ابلق + سوار>؛ (در تشبیهات به‌ویژه مشبه‌ٌبه روزگار و فلک و صبح است به سبب پیوستگی شب و روز به هم)]
یک. (صفت) سوار بر اسب دورنگ، به‌ویژه سیاه و سفید.
ق۴. چنین گفت پس کوت را شهریار / که رو پیش آن مرد ابلق‌سوار (فردوسی، ۸/۱۳۲) ║ ق۵. وگر این سخن نایدت استوار / نگه کن بر آن شیر ابلق‌سوار (عیّوقی، ۶۰) ║ ق۶. چو روز آخُر صبح ابلق‌سوار / طویله برون زد برین مرغزار – سکندر بفرمود کآرند ساز / برندش به جای نخستینه باز (نظامی۷، ۲۳۳) ║ ق۱۰. مصوّر تقدیر به کلک تصویر نیزه‌دار ابلق‌سوار مهر عالم‌افروز و هیئت ببر بیان روز را بر صحیفۀ دهر بوقلمون کشید (واصفی، ۲/۱۲۹) ║ ق۱۲. ترک نگاه مست تو ابلق‌سوار شد / ای شهسوار عرصۀ خوبان خدا برد (لامع، ۲۴۴) ║ ق۱۳. چون میرآخورِ صبح ابلق‌سوار پیش‌خانۀ خود را بر این چمن نیلوفری سبزفام فلک برزد، زنگیان شب از ترکان خسرو خاور روگردان شدند (هفت لشکر، ۳۲۲)
دو. (اسم) ⇅ ابلقسواریک..
ق۴. چنین داد پاسخ مر ابلق‌سوار / که من خرّمم شاد و به‌ْروزگار (فردوسی، ۸/۱۷) ║ ق۸. شهسوار قصر زنگاری که شاه انجم است / از سپاهت کم‌ترین ابلق‌سواری بیش نیست (خواجو، ۱۷۰) ║ ق۹. آن ابلق‌سوار چون گودرز نامدار ... از بالای آن بلندی پیدا شد (بیغمی، ۲/۲۶۴) ║ ق۱۰. ابلق‌سواری از سپاه اسلام در میدان آمد و لعب‌ها نمود که دو سپاه حیران بماندند (ابومسلم‌نامه، ۴/۱۶۳) ║ ق۱۱. اینک رسید راحت از بند زندگانی / می‌تازد از دومویی ابلق‌سوار پیری (واعظ، ۳۷۸) ║ ق۱۲. رومیه که در دهخوارقان می‌بودند ... به‌محض رَکضَت خیل ابلق‌سواران کمندافکن ... خود را به کوه مرجان کشیدند (مهدی استرآبادی، ۲۴۱)