وضعیت: «تأییدشده»
اتجاه ettejâh [جمع: اتجاهات؛ <عربی>]
(اسم) ۱. توجه به چیزی و تمرکز بر روی آن.
۱۳۴۶ش. در این‌گونه کارهای مهم فرهنگی و اجتماعی نخستین شرط کامیابی، وجود هماهنگی کامل در دستگاه‌های تابعهٔ یک سازمان و اتجاه همگی آن‌ها به طرف کمال و ترقّی است (ناشناس: مجلهٔ دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، ش۵۶/۵۲۴) ║ ۱۳۷۷ش. وظیفهٔ اصلی در این معاونت رسیدن به حجت شرعی است و لازمهٔ آن ... دو عنصر اساسی در کارهای پژوهشی است که عبارت [است] از اتقان و اتجاه به هدف (ناشناس: حقوقی دادگستری، ش۲۲/۱۹۸)
۲. گرایش؛ رویکرد.
۱۳۴۶ش. در اینکه شباهت بسیار میان دو کتاب سیاسات المدینة و آراء اهل المدینة الفاضلة هست، تردید نیست اما هر دو یک اتجاه ندارند (رضا داوری: معارف اسلامی (سازمان اوقاف)، ش۴/۶۸) ║ ۱۳۹۱ش. او تفاسیر قرن چهاردهم را ابتدا در ذیل پنج اتجاه (عقایدی، علمی، عقلی اجتماعی جدید، ادبی و منحرف) قرار داد و آنگاه در ذیل اتجاهات پنج‌گانه، سیزده منهج را از هم بازشناخت (هدایت جلیلی: کتاب ماه دین، ش۱۷۳/۵۳)
اتجاه کردن
(با حرف اضافۀ به‌سوی) ↑ اتجاه۱.
۱۳۸۸ش. نفْس انسان این امکان را دارد که از حواس درونی یا بیرونی خویش روی‌گردان شود یا به‌سوی یکی از دریافت‌های خویش اتجاه کند (ایرج داداشی: جاویدان خرد، ش۱/۶۵)