وضعیت: «در حال ویراستاری»
بهشتی‌سرشت beheštiserešt
(صفت) ۱. (کسی) که چهره‌ای بسیار زیبا دارد؛ زیباروی.
ق۵. نگاری نخواهی بهشتی‌سرشت/ که با روی او باشی اندر بهشت؟ (اسدی۳، ۳۴) ║ ق۶. به‌شادی در آن کشور چون بهشت/ برآسود با آن بهشتی‌سرشت (نظامی۷، ۲۶۸) ║ ق۱۰. به صد مضایقه نازی قبول می‌کردم/ ز شاهدان بهشتی‌سرشت حورنژاد (عرفی، ۲/۶۴)
۲. (درمورد نهال و مانند آن) که در بهشت روییده باشد.
ق۱۰. نهالی‌ست کِلکم بهشتی‌سرشت/ که رضوانش فرزند طوبی نوشت (عرفی، ۳/۱۱۱)
۳. (کسی) که ذاتی پاک و رفتاری پسندیده دارد.
ق۱۳. آن حوضِ یشم، ... از فیضِ نظرِ آن بهشتی‌سرشت، رشکِ کوثر و تسنیم ... بود (رستم الحکما، ۷۵) ║ ق۱۴. اَبا سرورانِ بهشتی‌سرشت/ همیشه عدویند در هر نوشت (جیحون‌آبادی، ۷۲)