فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابن‌عرس

وضعیت: «تأییدشده»
ابن‌عرس ‎ebne’ers, ebno-‎ [جمع: بنات‌عرس؛ <عربی>]
(اسم) راسو؛ موش‌خرما.
ق۶. به ابن صبح که سرپنجه‌ها کند چو نجوم/ ‌به ابن‌عرس که دم‌لابه‌ها کند چو کلاب (خاقانی۱، ۵۵) ║ ق۷. خاکسترِ ابن‌عرس، که پارسیان او را راسو گویند، ورم‌ها را بنشاند (ابوبکر کاسانی، ۱‏/۳۲۱‏) ║ ق۸. ابن‌عرس است که به‌وجهِ دزدی و تجسّس در خانه‌هایِ ایشان مداخلت کند (زنگی بخاری۱، ۹۶) ║ ق۱۰. کرسنه ... به نیش افعی و عقرب و سگ دیوانه و ابن‌عرس طلا کردن فایده دهد. جالی و مفتح و مدر بود (کمال‌الدین شیرازی، ۲۹۱) ║ ق۱۲. ابن‌عرس را ذبح کرده آلایش شکم آن را دور کرده با روغن زیت یا کنجد طبخ نمایند (عقیلی خراسانی، ۹۷) ║ ق۱۳. بدان که اکثر حیوانات، مانند سگ و گرگ و شیر و شغال و ابن‌عرس و روباه و کفتار و غیرها، از خوردن گوشت جیف و مردار و کشتار دیوانه و هار می‌گردند (نوری، ۳‏/۵۱۷‏) ║ ق۱۴. قسم دوم حشرات است، مثل موش و ابن‌عرس که نوعی است از موش که آن را راسو گویند (ابوالقاسم یزدی، ۳‏/۱۱۸۸‏)

معنی ابن‌عرس | فرهنگ جامع زبان فارسی