وضعیت: «در حال تأیید»
ستوده‌خصال sotudexesâl
(صفت) (کسی) که رفتار و اخلاق و ویژگی‌هایی پسندیده و مقبول دارد و در مجموع فردی است شایستۀ تحسین و ستایش ؛ ستوده‌آداب؛ ستوده‌اخلاق؛ ستوده‌اطوار؛ ستوده‌اوصاف؛ ستوده‌خصلت؛ ستوده‌خوی؛ ستوده‌سیر؛ ستوده‌سیرت؛ ستوده‌شیم؛ ستوده‌صفات؛ ستوده‌فعال.
ق۵. زمین نگشتی لرزان اگر نکردی پشت/ به حکم شاه ستوده‌دل و ستوده‌خصال (قطران، ۲۱۰) ║ ق۶. سپهر معنی مسعود کز قران سعود/ نزاد مادر گیتی چو او ستوده‌خصال (انوری، ۱/۲۸۴) ║ ق۷. زهی ستوده‌خصالی که از صدور کرام/ جز از تو در همه آفاق یادگار نماند (کمال‌الدین اصفهانی، ۴۰۱) ║ ق۸. سپهر مهر فتوّت محیط مرکز جود/ علاء دولت و دین سَرور ستوده‌خصال (ابن یمین، ۱۲۴) ║ ق۹. حضرت صاحب‌قران ستوده‌خصال بر قبول پوزش یوسف صوفی اقبال نموده ... از آنجا که رسیده بود معاودت فرمود (میرخواند، ۶/۹۱) ║ ق۱۰. مردم تبریز که این خبر شنیدند از رویِ اضطراب و اضطرار به خدمت حضرت مولانا شتافتند و صورتِ حال به موقفِ عرضِ آن مخدوم ستوده‌خصال رساندند (حافظ حسین، ۱/۷۳) ║ ق۱۱. اطوار پسندیده‌اش از هرچه تصوّر کنی افزون و صادرات افعال ستوده‌خصالش دستورالعمل سلاطین کامکار و قانون عقلای روزگار است (اسکندر بیک، ۳/۱۸۰۰) ║ ق۱۲. ایا ستوده‌خصالی که چرخ گاه عطا/ هزار چشم به دست تو دوخت از اختر (طبیب اصفهانی، ۱۷۱) ║ ق۱۳. ایا مظفّر پیروزگر که خوانندت/ شه ستوده‌سرشت و شه ستوده‌خصال (سروش، ۱/۴۰۷) ║ ق۱۴. به‌به از خانم ستوده‌خصال/ صورتش را گرفته با اجلال (نسیم شمال، ۲/۲۵۸) ║ ۱۳۳۰ش. این بدان گفتم ای ستوده‌خصال/ که بدانی تغیّر احوال (بهار، ۲/۹۴۳)