فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

عصیان‌فروز

وضعیت: «در حال ویراستاری»
عصیان‌فروز ‎osyânforuz,es-‎
(صفت) (کسی یا چیزی) که باعث می‌شود انسان جُرم و گناهِ بیشتری مرتکب شود.
ق۱۱. اگر می، شعلهٔ عصیان‌فروز است/ بده ساقی که آبِ شرم‌سوز است (زلالی، ۵۶۸) ║ چه گویم ازین آتشِ عمرسوز؟/ چه گویم ازین بادِ عصیان‌فروز؟ (واعظ، ۶۲۸)

معنی عصیان‌فروز | فرهنگ جامع زبان فارسی