وضعیت: «تأییدشده»
اتوریته otorite [گونۀ دیگر: آتوریته؛ املای دیگر: اوتوریته؛ <از فرانسوی autorite>؛ (دارای معادل مصوب فرهنگستان، ۱۳۸۵، اقتدار) ]
(اسم) ۱. نفوذ و تأثیرگذاری فرد، گروه یا اندیشه‌ای بر دیگران، به‌نحوی‌که به اطاعت آنان منجر شود؛ اقتدار.
۱۳۴۰ش. پاره‌ای از قضات ... با فریادهای گوشخراش کشیدن و بیگاه به متهم و احیاناً به وکیل او اهانت کردن و اعمال اوتوریته نمودن اشتباه می‌کنند (غلامعلی سبحانی: کانون وکلا، ش۷۵/۵۷) ║ ۱۳۶۶ش. این نوع اتوریته در شرایطی به‌وجود می‌آید که افراد در داخل سیستم اداری به قانونی بودن قوانین جاری اعتقادی کامل داشته باشند (عبدالعلی قوام: سیاست خارجی، ش۴/۶۹۶) ║ ۱۳۸۶ش. او ... مدام در برابر اوتوریته می‌ایستد؛ چه اوتوریتۀ پدر و مادر و چه اجتماع چه نظم مسلط (سوسن شریعتی: هفت، ش۳۶/۱۳)
۲. شخص صاحب نفوذ یا قدرت تأثیرگذاری بر دیگران؛ مرجع.
۱۳۸۴ش. پدر و مادر و برادر خانواده معمولاً یک‌طرفه تصمیم می‌گیرند؛ خود را اتوریته می‌دانند (بهروز سام: روانشناسی جامعه، ش۳۰/۱۲)