ابوا

وضعیت: «تأییدشده»
ابوا ‎ebvâ‎ [<عربی>]
(اسم) دادن جا و مکان به کسی برای اقامت یا زندگی کردن در آنجا.
ق۷. قاضی به پارس گریخت و به اتابک سعد پناه برد. او در إکرام مثوی و اعزاز و ابوا مبالغت فرمود (سیرت جلال​الدین، ۹۴)