وضعیت: «در حال ویراستاری»
نامواره nâmvâre
(اسم) ۱. اسمی که با توجه به ویژگیهای شخصیتی کسی یا مشخصات چیزی به او یا آن داده میشود؛ لقب.
۱۳۶۴ش. یوم دحوالارض ... روز گسترش زمین، بخشی از کتاب چهار روز در سال از میرداماد با ناموارۀ (لقب) اشراق (حسین وحیدی: چیستا، ش۲۵/۳۳۳) ║ ۱۳۶۷ش. پیر حافظ همان پیر مغان است ... او ناموارهای است که در همه شعرهای حافظ میرخشد. کالبدی انسانی دارد و تشخصی روحانی و معنوی {در نورمگز درباره نام مؤلف دقت شود.} (پرویز خائفی: کیهان فرهنگی، ش۵۶/۹۶)
۲. کتاب یا مجلهای شامل مجموعه مقالاتی دربارۀ بزرگداشت نام و یاد فرد فرهیختۀ علمی، ادبی، هنری و مانند آن.
۱۳۶۶ش. چندین مقاله هم درمورد روابط ایران و چین نوشته که ... یکی از آنها را ... با عنوان «روابط تاریخی میان ایران و چین» در جلد دوم ناموارۀ دکتر محمود افشار (ص۸۰۶) چاپ کردهاست (محمدجعفر یاحقی: جستارهای نوین ادبی، ش۷۸/۷۵۴) ║ ۱۳۸۶ش. اخیراً ... فاضل محترم آقای دکتر سیدمحمد حسینی در مقالهای که در ناموارۀ دکتر محمود افشار منتشر نمودهاست... همۀ ایراداتی را که مرحوم مینوی و دیگران بر انتساب کتاب غرر به ثعالبی معروف وارد آوردهاند نقل کرده (محمود امیدسالار: نامۀ بهارستان، ش۱۳-۱۴/۱۳۳)
۳. لوگو.
۱۳۸۲ش. redesing شامل تمام حوزههای گرافیکی نمیشود بلکه صرفاً شامل مواردی میشود که در زمان تعریف شدهاند. بهطور مثال نشانه (آرم) یا نامواره (لوگو) یک بار طراحی میشود و ممکن است تا چند سال مورد استفاده قرار گیرد (مهدی صادقی: تندیس، ش۸/۱۵) ║ ۱۳۹۰ش. دومین عامل کلی سیاهۀ ارزیابی، طراحی ظاهری و محیط رابط کاربر وبسایتهای مدارس بود که در قالب ۳۶ معیار مورد ارزیابی قرار گرفت. برخی از معیارهای مربوطه عبارتند از: وجود ناموارۀ سایت، سادگی عنوان، ... استفاده از عکس، تصاویر گرافیکی، ... و وجود پیوندهای داخلی (بهزادی - سنجی: پژوهشنامۀ کتابداری و اطلاعرسانی، ش۲/۱۸۸) ║ ۱۳۹۷ش. نشان جمهوری اسلامی ایران در واقع یک نامواره از عبارت عربی لاالهالّااللّه است و طراحی آن به گونهای است تا به صورت کلمه اللّه دیده شده (تنهایی - برزگر: رهیافت انقلاب اسلامی، ش۴۲/۱۶۳)
۴. فهرست اسامی.
۱۳۹۰ش. در تحقیقی که پیش از این توسط نگارنده صورت پذیرفتهاست نزدیک به دویست و هفتاد نام برای خواص که از آنها به عنوان نامواره یاد کردهایم شناسایی و مورد بررسی قرار گرفتهاند (داریوش کاظمی: نثرپژوهی ادب فارسی، ش ۲۹/۲۳۶) ║ ۱۳۹۳ش. دو ابزار بسیار مهم و یکتا در سنت آموزشی اسلامی وجود داشت ... : فهرست اجازات و مشیخه ... منظور از فهرست اجازات، فهرست علمایی است که فرد صاحب اجازه برای نقل کتاب یا مجموعۀ حدیثی خاص از ایشان مورد تأیید قرار گرفتهاست. همچنین مشیخه ناموارۀ استادانی است که فرد صاحب مشیخه نزد آنها کسب علم کردهاست (محمدحسین رفیعی: آینۀ پژوهش، ش۱۴۶/۸۰)