وضعیت: «تأییدشده»
اتحادیه‌گرایی ettehâdiy(y)egerâyi, -ga-, -’i [<← اتحادیه۲ + گرا (← گراییدن) + -ی (سازندۀ اسم فعل)>؛ (املای دیگر: اتحادیه‌گرائی)]
(اسم) ۱. گرایش افراد، اصناف یا مؤسسات همکار به ایجاد اتحادیه برای رسیدن به اهداف مشترک اقتصادی، سیاسی، صنفی و مانند آن‌ها.
۱۳۶۷ش. اتحادیه‌گرایی که در سال ۱۸۸۹ در انگلستان به‌وجود آمد، در سال ۱۹۳۵ وارد آمریکا شد (ا. فیوضات: حسابدار، ش۴۳و۴۴/۵) ║ ۱۳۸۱ش. ایجاد کانون وکلا اصولاً به روند اتحادیه‌گرایی که پس از انقلاب صنعتی شکل گرفته‌است، باز می‌گردد (محسن محبی: وکالت، ش۱۴و۱۵/۲۲) ║ ۱۳۹۰ش. سیستم غیر متمرکز مذاکرات جمعی که بیشتر در شمال آمریکا صورت می‌گیرد از مسألۀ افول دائمی اتحادیه‌گرائی رنج می‌برد (سعادت - عابدی: مشاورۀ شغلی و سازمانی، ش۸/۹۲)
۲. گرایش دو یا چند کشور به ایجاد اتحادیه یا همکاری با یکدیگر برای رسیدن به اهداف مشترک اقتصادی، سیاسی، نظامی و مانند آن‌ها.
۱۳۷۳ش. اتحادیه‌گرایی و همکاری‌های منطقه‌ای ... به برگشت به دوران ابتدایی توسعه ... منتهی نخواهد شد (حسین کچوئیان: راهبرد، ش۴/۲۰۰) ║ ۱۳۸۶ش. این امر رهیافت دوجانبه‌گرایی را به‌جای اتحادیه‌گرایی در سیاست اروپایی آمریکا غلبه بخشید (عبادالله مولائی: مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز، ش۶۰/۱۷)