وضعیت: «در حال ویراستاری»
مکثار meksâr
(صفت) ۱. (درمورد کسی) که زیاد حرف بزند. پرگو.
ق۶. گرگ جواب داد که پیلی دیدم با هیبتی عظیم و هیکلی جسیم و خشمی غالب و سخن گفتنی به تشدّق ثرثاری و مکثاری وقیحی قبیحی و اندر حضرت او اکابر (محمد ملطیوی۱، ۴۲۶) ║ ق۷. نخواستم که مهذارِ گزاف‌گوی و مکثارِ بادپیمای باشم، و دامنِ احوال من به هذر آلوده شود (وراوینی، ۱/۲۴۳) ║ ق۹. پس تا توانی احوال و اسرار خود با کس مگوی و مکثار و پرگو مباش تا در چشم مردم حقیر و بی‌بها نباشی و از پشیمانی ایمن و سالم گردی (شجاع، ۳۷)
۲. بیش از حد معمول. زیاد.
ق۶. زهی عطای تو مکثار و باس تو مقدام/ زهی سخای تو مضیاف و خلق تو مفضال (جمال‌الدین اصفهانی، ۲۲۶)