فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابغض

وضعیت: «تأییدشده»
ابغض ‎abqaz‎ [صورت تفضیلی و عالیِ بغیض، مبغوض؛ <عربی>]
‌یک‌. (صفت) ناپسندتر و ناخوشایندتر.
ق۷. در عالم امری نیست که ابغض است پیش خدای ‌تعالی از بطالت و تعطیل (قطب‌الدین شیرازی۲، ۱۳۳)
‌دو‌. (اسم) امری که در میان امور دیگر ناپسندترین و ناخوشایندترین است.
ق۱۳. طلاق که ابغض مباحات و تفریق زوجات است به او مرجوع و به نهج ستوده از او به وقوع می‌آید (عبداللطیف شوشتری، ۱۲۵)

معنی ابغض | فرهنگ جامع زبان فارسی