وضعیت: «تأییدشده»
ابروش abrvaš [<← ابر۱ + -وش>]
یک. (قید) (مجاز) با بخشش و سخاوت بسیار.
ق۶. کف او ابروش همی‌بارد / دل او بحرسان همی‌بخشد (جمال‌الدین اصفهانی، ۹۵) ║ ق۹. از خوی تو ما غصّه‌کش تردامنان زو گشته خوش / ما کِشت خشک او ابروش باران به دریا ریخته (جامی۱، ۲/۳۵۷)
دو. (صفت) (مجاز) گریان و اشک‌ریز.
ق۷. این دلم باغ است و چشمم ابروش / ابر گرید باغ خندد شاد و خوش (مولوی۲، ۳/۳۶۳)