وضعیت: «در حال ویراستاری»
سهوالنبی sahvonnabi
(اسم) (کلام) (در باور برخی متکلّمان اسلامی، به‌ویژه متکلّمان شیعه) (درمورد امور شخصی، نه درمورد رسالت) به فراموشی، غفلت، بی‌توجهی یا به اشتباه افتادنِ پیامبر اسلام (ص) و امکان خطا و فراموشی او ؛ قس: اسهاءالنبی.
۱۳۲۸ش. عبید بن عبد عمرو صحابی است که با هر دو دست کار می‌کرده و او را ذوالشمالین نیز گویند و راوی خبر سهوالنّبی (ص) است (مدرّس تبریزی، ۲/۲۷۵) ║ ۱۳۵۹ش. بعضی این آیه را دلیل سهوالنّبی شمرده و برخی دلیل تنزیه آورده و بالجمله سخنانی گفته‌اند که به عقیدۀ بنده اکثرش اراجیف و اباطیل است (جلال‌الدین همایی: قواعد فقه، اصطلاحات و تاریخ فقه و قضا در اسلام، ۲۶۰؛ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، ۱۳۹۱ش.) ║ ۱۳۸۲ش. انبیاء معصوم‌اند و جناب صدوق اشتباه کرده؛ و اگر امر دائر شود بین سهوالنّبی و سهوالصدوق، صدوق اولی است به اشتباه و سهو (حسن حسن‌زادۀ آملی: صد و ده اشاره، ۳۰۶؛ الف.لام.میم، ۱۳۸۲ش.) ║ ۱۴۰۰ش. وی ضمن تصریح به اعتقاد خود در قبول سهوالنّبی، ردِّ آن را اندیشۀ غالیان دانسته و با بیان دلیل آنان در نقد ایشان کوشیده و حتی سهو و نوم پیامبر در امور مشترک بین عباد و انبیا را دارای فوایدی می‌داند (حسین ستار: معرفت کلامی، ش۲۷/۹۴)