وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستده setade
یک. (صفت) ۱. به دنبال اسم می‌آید و اسم یا صفت مرکب می‌سازد و معنی گیرنده و دریافت‌کننده را به آن اضافه می‌کند.
ق۴. مدینین: وام‌ستدگان (لغات قرآن، ۴۳۶)
۲. (درمورد آب، عصاره یا روغن میوه‌ها، سبزیجات یا دانه‌ها) که آن را خارج کرده باشند.
ق۴. آب خیار بادرنگ همچنان خام ستده با شکر نیکو بُوَد (اخوینی، ۳۱۸)
۳. (درمورد چیزی) که دریافت شده یا تحویل گرفته شده است.
ق۵. خداوندان خیل ... اگر جز این کنند، با ایشان عتاب رَوَد و غرامت مال ستدۀ ایشان را باید کشید (نظام الملک، ۱۳۵) ║ ق۶. هی الحریبة: مال ستده، بهترین مال، خواسته کی بدو می‌زیند (زمخشری، ۱۲۲) ║ ق۸. همواره لشکریان را برات در دست بودی و با ایداچیان در منازعت و مقالت، و پیوسته آن حال عرضه داشتندی و مسامع مبارک پادشاه از آن در زحمت، و عاقبة‌الامر اکثر منکسر شده با دعاوی کهن افتادی و بسیار بروات وجوه ستده نیز داشتندی (رشیدالدین فضل‌الله۱۳، ۲/۱۴۷۷) ║ ق۹. المشتق: شکافتن و نیمی ستده (دهار، ۱/۵۸۳) ║ ق۱۳. روم به زرگر و بهر تو طوق و یاره کنم/ از آن زرِ ستده از خزانۀ سلطان (سروش، ۱/۵۰۹)
دو. (اسم) ⇅ ستدهیک. ۳.
ق۶. او ... ستده را به دل بازدهد به درویشان (عین القضات۲، ۱/۵۰) ║ ق۸. جناب جلال اُلوهیّت ... اگر این ضعیف را لایق و مستحق داند، ستده را بازگردانَد (ابن هندوشاه۱، ۱، جزء۲/۲۳۸) ║ ق۱۳. کمتر وقت بود که اگر از اجری و مواجب یک تن از لشکریان پرسش می‌رفت، او را به جریدۀ محاسبان و مزد نگارش لشکرنویسان حاجت افتد ... بلکه ستده و ناستده را می‌دانست (لسان‌الملک سپهر، ۲/۶۵۰)