وضعیت: «در حال ویراستاری»
سپه‌کش sepahkeš [جمع: سپه‌کشان]
(اسم) کسی که فرمانده سپاه است و آن را به سوی دشمن حرکت می‌دهد.
ق۴. سپه‌کش چو رستم، گو پیل‌تن/ به یک دست خنجر، به دیگر کفن (فردوسی، ۲/۲۴۴) ║ ق۵. سپه‌کشان پسران را ز بهر خدمت او/ همی دهند هم از کودکی کلاه و کمر (فرّخی، ۱۲۹) ║ ق۶. باقی لشکر از او برگشتند و به زنهار طاهر بن الحسین آمدند که سپه‌کش مأمون بود (محمود اصفهانی، ۸۵) ║ ق۷. سپه‌کشی که به یک حمله با سپاه عدو/ همان کند که علی با سپاه خیبر کرد (همگر، ۲۲۷) ║ ق۸. بزد بر تارک ترک سپه‌کش/ به تارک درفگند از ترکش آتش (خواجو۲، ۱۶۸) ║ ق۹. سرخیل سپه‌کشان مشهور/ شه قاسم بن امیرمنصور (مکتبی، ۱۳) ║ ق۱۱. با این‌چنین سپه‌کش و با آن‌چنان سپاه/ ما عاجزان نه مرد مصافیم و عربده (طالب آملی، ۱۴۹) ║ ق۱۳. دارای ملک‌آرای کامکار و شهریار سپه‌کش قاجار جعفرقلی خان سپهدار را در میمنۀ میمون و علی‌قلی خان دیگر برادر خود را در میسرۀ همایون گذاشت (رضاقلی خان، ۹/۱۹۲)