وضعیت: «در حال ویراستاری»
سحربیان sehrbayân
(صفت) (در مورد کسی) که توانایی گفتن سخنانی بسیار زیبا یا ادبی را دارد.
ق۸. دل تنگم ز دهان تو به کامی نرسید/ وز لب سحربیانت به سلامی نرسید (عماد فقیه۱، ۱۴۲) ║ ق۹. قیمت نرخ‌گرانان همه برد/ نامۀ سحربیانان بسترد (جامی۳، ۱/۵۷۵) ║ ق۱۰. منم آن سحربیان کز مدد طبع سلیم/ نبرد ناطقه نام سخنم بی تعظیم (عرفی، ۲/۲۴۶) ║ ق۱۱. همیشه تا ز کمان بنان سحربیان/ خدنگ کلکم در سینهٔ نشان رقصد (زلالی، ۱۰۳) ║ ق۱۲. در احیاء رُفاتِ اموات کلام، از دَم سحربیان به اظهار معجزات عیسی مریم پرداخت (مهدی استرآبادی، ۲۰) ║ ق۱۴. بنان سحربیان مرا که در مدحت/ ز خامه عنبر سارا فشاند و مشک ختن (ادیب‌الممالک، ۲/۹۲۹)