وضعیت: «در حال تأیید»
عطابخش atâbaxš [جمع: عطابخشان]
(صفت) (کسی) که چیزهای ارزشمند به دیگران هدیه می‌دهد ؛ باعطا؛ عطاده؛ عطادهنده؛ عطاکننده؛ عطاگستر.
ق۵. و هو خیرُ الرّازقین که خدای تعالی وحده بهترین عطابخشان است (تفسیر عشر، ۳۰۸) ║ ق۶. خسرو کافی‌کفِ دریادلی / شاه عطابخشِ سخاگستری (فلکی، ۷۸) ║ ق۷. عطابخشی که با فیض کف او / نماید بحر اعظم همچو شبنم (همام، ۳۷) ║ ق۸. عمر خسرو طلب ار نفع جهان می‌طلبی / که وجودی‌ست عطابخش کریم نفّاع (حافظ، ۱/۵۹۲) ║ ق۹. ای عطابخشی جهانگیری که دریای کفت / آورد در گاه بخشش لعل و مروارید بار (بدر شیروانی، ۳۵) ║ ق۱۰. کریم خطاپوش عطابخش نوبت دیگر اموال بی‌قیاس و اولاد امجاد بدان پیغمبر شکور عنایت فرمود (خواندمیر۱، ۱/۷۸) ║ ق۱۱. دریغ آن که بود از وفور کمال / عطابخش اصحاب جاه و جلال (مفید بافقی، ۳، ق۱/۶۵) ║ ق۱۲. یا از اثر مدح شهنشاه عطابخش / کرده‌است لبت، طبلۀ پُرنوش، دهان را (حزین، ۶۰۳) ║ ق۱۳. عدوبند و ظفرمند و هنرجوی و هنرپیشه / عطابخش و صبارخش و سماقدر و سخاگستر (قاآنی، ۳۱۶) ║ ق۱۴. آن شب، کریم عطابخش بی‌واسطه خواتیم سورۀ بقره را بر خیرالوری عنایت فرموده و در شبانه‌روز پنجاه وقت نماز بر امّت بلندمرتبه‌اش امر فرمود (شیخ علی‌اکبر نهاوندی: العبقری الحسان، ۳/۳۹۸؛ مسجد جمکران، ۱۳۸۶ش.) ║ ۱۳۶۳ش. پیغمبر (ص) انسانیت جدیدی را مبارک می‌کند و از وجود خود شاخه‌ای و شقّه‌ای در او متفرّع می‌سازد، از وجود او وجودی بزرگ می‌سازد، او را فکری بزرگ‌تر می‌دهد تا در متن صلب انسانیت زنده، سرچشمۀ جوشانی که سرشار از آب ذخیره باشد و فوّارۀ آن جوشان و حیات‌بخش است در ریگ‌زاران تهیه و ذخیره کرده باشد، تا با خون خود و این فکر بزرگ، وجودی عطابخش، وجودی پذیرایی‌کن و مهربان و یار معین و تکیه‌گاه دیوار امت بسازد (خلیل کمره‌ای: عنصر شجاعت، ۵/۲۴۸؛ دارالعرفان، ۱۳۸۹ش.) ║ ۱۳۸۸ش. پشت دستش بوسه‌گاه و کف دستش عطابخش است (محمد شیخ‌الرئیس کرمانی: شعر شیعی و شعرای شیعه، ۲۴۸؛ اطلاعات، ۱۳۸۸ش.)