وضعیت: «تأییدشده»
رهط raht [جمع: ارهاط؛ <عربی، اصطلاح قرآنی>]
(اسم) ۱. گروهی که تبار مشترک دارند؛ قوم و قبیله.
ق۵. از هر رهطی از بطون عرب، مردی با تیغی به‌هم آیند و تو را بکشند تا از همه عرب کین بازخواستن طمع ندارند (تفسیر کهن۲، ۲۳) ║ ق۶. از اولاد و اعقاب او زیادت از هفتاد شخص باشند و هیچ رهط زیادت از رهط ایشان نیست اینجا (ابن فندق، ۶۱) ║ ق۷. از رهط باوند اوّل کسی که به بارگاه بر تخت نشست و تخت بر موکب بست او بود (ابن اسفندیار۱، ۱/۱۰۸) ║ ق۸. ایکه گروهی از عمالقه و رهط قوم مادر شعیب بودند، و هر دو گروه اندر قدیم به هم آمیخته بودند و پیوند کرده (قطبی اهری، ۴۸) ║ ق۱۴. قبایل عرب عابری است پنج گروه/ که مانده ز ایشان اسمی تهی ز رسم بُوَد ـ اگر بپرسی اسماءِ رهطشان گویم/ جَدیس و جُرهَم و عَملیق و عاد و طَسم بُوَد (ادیب‌الممالک، ۲/۱۰۸۴)
۲. گروه؛ دسته.
ق۵. فی تَرتیبِ الجَمَاعاتِ: النفرُ و الرَّهطُ: گروهی مردم نه بسیار؛ الشِّرْذِمَةُ وَ اللُّمَّةُ: بیش‌از رهط (کردی نیشابوری، ۹۱) ║ ق۶. راز بُوَد که دو تن را در وی جای بُوَد و راز بُوَد که جماعتی را در وی راه باشد و راز بُوَد که تا به رهطی بزرگ بازحمت در وی یاری نخواهی برنیاید (محمد بخاری، ۱۸۰) ║ ق۷. هم‌چنان کآن زاهد اندر سالِ قحط/ بود او خندان و گریان جمله رَهط (مولوی۲، ۲/۴۷۰) ║ ق۸. رهط انصار چند صاع ذرت از بهر او بدادند (ابرقوهی، ۱/۳۷۸) ║ ق۱۱. رهطی از فلاسفه، ابداع را مخصوص صادر اول سازند و همین عقل اول را مبدع شمرند (میر داماد۱، ۱۰۰) ║ ق۱۲. بیست‌هزار تن از جوانان پیران‌رای بخارا و سمرقند ... در سِمْط رهط شدیدُاللَّهط سِمَت رَبط یافته، به‌جانبِ خراسان روان گشتند (مهدی استرآبادی، ۵۱۳) ║ ق۱۳. این شیخ اخباری صرف بوده... و تألیفات آن بسیار است: ... رساله‌ای که در خراسان نوشته در ردّ بر ملّا سلیمان‌بن ملّا خلیل قزوینی در تحقیق نفر و رهط که نماز جمعه بر ایشان واجب است (تنکابنی، ۴۰۰) ║ ق۱۴. گروهی مسلک رهبانیّت و نصرانیّت اتّخاذ نموده، سالک مسلک باطن شدند، ... طایفه‌ای قشری و عامل به ظنون و اوهام و رهط دیگر سطحی و عامل به خبر واحد (روحی، ۲۷۳)