وضعیت: «در حال ویراستاری»
نکوسرشت nekuserešt
(صفت) ۱. ← نیکوسرشت۱.
ق۶. جشن عرب به سال در او اختران چرخ/ نقش مهین‌کعب بخوان ای نکوسرشت (امیر معزّی؟: ابومحمد نجار، ۲۰۸) ║ جشن عرب به سال در او اختران چرخ/ نقش مهین‌کعب ببین ای نکوسرشت (انوری، ۲/۵۷۳) ║ ق۱۰. هزار ضربه ز هر خار بایدش خوردن/ نکوسرشتی اگر طبع خرّمی دارد (نظیری، ۱۱۴) ║ ق۱۳. شریف‌اصل و درست‌اعتقاد و راد و کریم/ نکوسرشت و نکوسیرت و نکودیدار (سروش، ۱/۳۰۸) ║ ق۱۴. گفتا برای اجرت تعلیم با توام/ اینک هوای بحث یوَد، ای نکوسرشت (ادیب‌الممالک، ۲/۷۵۰)
۲. ← نیکوسرشت۲.
ق۹. معشوق نکوسرشت باید/ این کار ز اصل زشت ناید (جامی۳، ۲/۲۶۵) ║ فرزند به صورت ارچه زشت است/ در چشم پدر نکوسرشت است (جامی۳، ۲/۴۰۶) ║ ق۱۰. در خانه اگر نکوسرشتی داری/ بی چشم بدان، عجب بهشتی داری ـ ور بدگهری، نعوذ بالله باشد/ چون دوزخیان عذاب زشتی داری (اهلی، ۷۶۰) ║ ق۱۳. نموده پر ایاغ‌ها ز می نکو‌سرشت‌ها/ چه می که شادی آورد چو وصل روی یار من (قاآنی، ۸۲۷)
۳. (چیزی) که باطن و دورنِ خوش و نیکو دارد.
ق۱۰. خود خربزه از بهشت آمد/ زینگونه نکوسرشت آمد (عبدی بیک۱، ۳۱)