وضعیت: «در حال ویراستاری»
عبیرسرشت ’abirserešt
(صفت) (کسی، چیزی یا جایی) که بسیار خوشبو باشد.
ق۶. خوان نهادند خازنان بهشت/ خوردهایی همه عبیرسرشت (نظامی۵، ۱۸۷) ║ ق۸. خاک عبیرسرشتش بوی بهشت دارد (سیف هروی، ۴۰۵) ║ چنان به بوی تو مشتاقم ای عبیرسرشت/ که ساکنان جهنم به بوی باد بهشت (عماد فقیه۱، ۳۵) ║ ق۹. حبّذا منزلی چو کاخ بهشت/ خاک و خشتش همه عبیرسرشت (جامی۱، ۱/۱۷۳) ║ ق۱۰. ناگهان دید مکتبی چو بهشت/ در و دیوار آن عبیرسرشت (هلالی، ۲۲۷)