وضعیت: «در حال تأیید»
راحتی۲ râhati [جمع: راحتیان؛ (فقط صورت جمع دارد)]
(صفت) ۱. (کسی) که در آسایش و نعمت است.
ق۱۰. هرگه که به ما راحتیان راه گرفتند / لختی دل آن طایفه خستیم و گذشتیم (عرفی، ۱/۷۳۳) ║ گر همه طوبی بنشانم به باغ / یا همه نشتر شکنم در دماغ - راحتیان را که چشاند غمی / خسته‌دلان را که نهد مرهمی (عرفی، ۳/۲۴۴)
۲. (مجاز) اهل بهشت.
ق۱۱. هستند اگرچه راحتیان ایمن از عذاب / ما اهل راحتیم و عذاب‌آزموده‌ایم (طالب آملی، ۱۱۱۹)