وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
سیرابی‌پزی sirâbipazi
(اسم) پختن سیرابی و فروش آن.
۱۳۶۸ش. در زیارت‌گاه‌ها نیز گلاب از هدایائی بود که زائران برای صاحب مضجع می‌بردند، به این صورت که آن را در گلاب‌پاش‌های مخصوص که تنگ‌مانندی از ورشو یا برنج با سری یک‌سوراخه یا آب‌پاش‌مانند بود گلاب به سروروی زائران می‌پاشیدند، گلابی که اگر پاشیده نمی‌شد... بوی گند پاها و بدن‌های زائران مکان را هم‌بویِ دباغ‌خانه و سیرابی‌پزی می‌نمود (شهری۲، ۲/۳۵۵) ║ ۱۳۸۱ش. در طبقۀ طباخان حرفه‌ای، تربیت و ذوق اهمیتی داشته است. نام غزالی ابهری را که طباخ بود و مولانا ذهنی را که دکۀ سیرابی‌پزی داشت از این گونه اشخاص می‌توان بر سبیل نمونه ذکر کرد (سیمین شیبانی: ایران‌شناسی، ش۹۴۱/۴)