وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
شکره‌دار šekaredâr [گونۀ دیگر: اشکره‌دار؛ جمع: شکره‌داران]
(اسم) کسی که در گذشته شغل او تربیت، پرورش و نگهداری حیوانات شکاری به‌خصوص پرندگان شکاری چون باز، شاهین، عقاب و مانندِ آن‌ها بود ؛ اشکره‌باز؛ اشکره‌دار.
ق۵. غلامان را با شکره‌داران گسیل کردند صید را (بیهقی۱، ۲۸۵) ║ ق۶. سلطان ... در فصل خریف به‌جانبِ بغداد رفت و آنجا تماشای شکره کردن شکره‌داران کرد (ظهیرالدین نیشابوری، ۸۵) ║ ق۷. مرغانِ جوارح را مانَند که شکره‌دارانِ قضا در مصید گُشاده می‌کنند تا شکارها کنند سگ و یوز و شاهین و باز و چرخ (بهاء ولد، ۱/۴۲۷) ║ ق۸. سلطان ... در فصل خریف به‌جانبِ بغداد رفت، و آنجا تماشای شکره کردن شکره‌داران کرد (رشیدالدین فضلالله۱۰، ۹۱) ║ ق۹. جان‌دار و سلاح‌دار و شکره‌دار و یوزبان و سیه‌گوش‌دار و پیل‌بان و ستوربندان و خاصه‌دار و دارودار و سنگ‌تراش و سقا ... تعیین شدند (شمس عفیف، ۲۷۱)