فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

مستبیح

وضعیت: «تأییدشده»
مستبیح ‎mostabih‎ [<عربی>]
(اسم) کسی که امری را جایز و روا می‌شمرد.
ق۵. روزه گشادن در سفر روا دارند و لکن روزه دارند. و روا داشتن حکم اباحت است و روزه داشتن حکم امر و مستبیح معذور باشد و مؤتمر مشکور (مستملی، ۳‏/۱۰۸۹‏)

معنی مستبیح | فرهنگ جامع زبان فارسی