فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابراهیمیه

وضعیت: «تأییدشده»
ابراهیمیه ‎ebrâhimiy(y)e‎ [(ظاهراً منسوب به ابراهیم پیامبر که به عقیدۀ برخی نخستین‌بار او این غذا را پخت.)]
(اسم) آشی ترش و شیرین و خوشبو که برای تهیۀ آن مقداری عود را با برخی ادویه در پارچه‌ای می‌گذاشتند و همراه با موادی دیگر می‌پختند.
ق۸. ابراهیمیه آشی‌ست مانند زیره‌باج، اما عوض سرکه آب‌غوره کنند یا سرکۀ مصعّد و قند زیاده باشد و حویج‌های آن با قدری عود در کرباس بندند و در دیگ اندازند (حاج زین‌العطّار۱، ۱۵) ║ ق۱۱. ابراهیمیه از جملۀ اغذیه است و آن آشی است که با آب‌غوره و قند و عود و ادویۀ حارّه و بادام و گلاب ترتیب دهند (حکیم‌ مؤمن، ۱۳) ║ ق۱۲. ابراهیمیه: ماهیت آن آشی است مرکّب، مانند زیرباج که حوائج آن ادویۀ حارّه و قدری عود باشد (عقیلی خراسانی، ۹۳)

معنی ابراهیمیه | فرهنگ جامع زبان فارسی