وضعیت: «در حال ویراستاری»
سحرگهان sahargahân
یک. (قید) ← سحردو..
ق۵. سحرگهان بشنو زاری من ار نکند/ تذرو زاری در سبزه کبک در کهسار (قطران، ۱۰۳) ║ ق۶. اکنون سحرگهان بوزد باد مشک‌بوی/ گویی به خلق خواجه سرشته‌ست خویشتن (امیر معزی، ۶۲۶) ║ ق۷. دعای جان تو از دل سحرگهان گویم/ که آن زمان نبود در ره دعا پرده (کمال‌الدین اصفهانی، ۱۰۸) ║ ق۸. ز جور کوکب طالع سحرگهان چشمم/ چنان گریست که ناهید دید و مه دانست (حافظ، ۱/۱۱۲) ║ ق۱۱. سحرگهان سرپایی دلا به خواب رسان/ به گوش عرش دعاهای مستجاب رسان (شفائی، ۶۶۷) ║ ق۱۳. به خدمت مَلِک آن ملک‌بخش کشورگیر/ سحرگهان به من از روی لطف کرد خطاب (قاآنی، ۷۹) ║ ق۱۴. تا پای برون نهد ز خانه/ چون جامه سحرگهان بپوشد ـ هم عصمت خود دهد به رندان/ هم آبروی تو را فروشد (عشقی، ۳۸۷)
دو. (اسم) ← سحریک. ۱.
ق۷. نه گذشته‌ست در جهان نه شب و نی سحرگهان/ که دَمم آتشین نشد ز دَم پاس‌بان تو (مولوی۱، ۵/۸۹) ║ ق۸. زگال شب که کند قَدْح در سیاهی مشک/ در {او} شرار چراغ سحرگهان گیرد (حافظ، ۲/۱۰۳۴) ║ ق۱۰. غرور عشرت و تقصیر شکر وصل این کرد/ که کار ما به دعای سحرگهان انداخت (عرفی، ۲/۴۶۴) ║ ق۱۴. گویند ازچه‌روست که همواره خفته او/ پشت حبیب ز اول شب تا سحرگهان (عشقی، ۳۶۹) ║ ۱۳۲۶ش. به سحرگهان ز خروش من به خروش دام‌ودد زمین/ به شب فراق ز صبر من عجب ملائکة‌السما (تقی دانش، ۲/۱۲۹) ║ ۱۳۶۸ش. این آب‌انبارها هرگز بدون مشتری نبوده از سحرگهان مردمِ بسیاری که به‌خطّ زنجیر به‌طرفشان برای آب برداشتن روانه شده از پله‌هایشان بالا‌وپایین می‌شدند (شهری۲، ۵/۱۰۴)