وضعیت: «در حال ویراستاری»
نامگذار nâmgozâr [جمع: نام‌گذاران]
(صفت) کسی که برای کسی، چیزی یا امری نامی انتخاب می‌کند ؛ نام‌نهنده.
ق۱۴. نام پسر اوسط هارون مع‌ذالک / شبیر حسین است و حسین نام‌گذارش (صباغ: نسیم شمال، ۲/۲۴۲) ║ ۱۳۵۴ش. به نظر من این سخن شمس فیس غیر از سخن دیگر اوست آنجا که نفاوتی میان «ملحونات» این وزن و «شعر مجرد» آن قائل می‌شود و صریحاً می‌گوید: اهل دانش ملحونات این وزن را ترانه نام کردند. ناچار می‌پرسم: نامگذار شاعر بود یا «اهل دانش» بودند؟ و از آن گذشته آنچه نامگذاری شد خود وزن بود یا ملحونات آن؟ (مسعود فرزاد: خرد و کوشش، ش۱۶/۱۲) ║ ۱۳۶۹ش. هنگامی که از جهان سوم سخن به میان می‌آید کمتر کسی می‌داند که منشأ این نامگذاری چیست و نامگذار کیست؟ (حسام‌الدین بیان: فرآیند مدیریت و توسعه، ش۹/۲) ║ ۱۳۸۴ش. شخص نامگذار به لحاظ اوصافی که از مدلول می‌بیند دست به انتخاب یک نام به‌خصوص می‌زند (محمدعلی حجتی: نامۀ مفید، ش۴۷/۱۷) ║ ۱۳۹۰ش. نام منطقۀ تنکابن هیچ‌گاه در تاریخ به شهر خاصی اطلاق نمی‌شده و این برداشت نادرستی از سوی نام‌گذاران این شهر بوده زیرا تنکابن نام پهنه‌ای گسترده بوده نه یک شهر خاص (مریم شادمحمدی: کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، ش۱۶۳/۹۸) ║ ۱۳۹۶ش. خودفراموشی که تعبیر دقیق قرآنی است با ازخودبیگانگی در بینش نام‌گذاران این نظریه (هگل، مارکس، فوئرباخ) تفاوت اساسی و بنیادی دارد (مجید حیدری‌فر و دیگران: مطالعات تفسیری، ش۲۹/۱۲۱)