وضعیت: «در حال ویراستاری»
رفیق‌بازی rafiqbâzi,re- [فعل همایند: کردن]
(اسم) ۱. ارتباط بیش‌ازحد با دوستان داشتن و به آن‌ها بی‌اندازه محبت کردن ؛ رفیق‌پائی.
۱۳۱۲ش. هرچه فکر کردم دیدم در این شهر دوست‌وآشنایی ندارم. به رفیق‌بازی وزین حسرت خوردم و با خودم شرط کردم که آن رویه را پیروی کنم (حجازی۲، ۳۷۶) ║ ۱۳۵۰ش. سرتیب درگاهی هم که در لوطی‌گری و رفیق‌بازی معروف بود، برای خاطرِ گل رویِ سرهنگ کالبرز، اسدالله قمی را ندیده گرفت (راصع، ۴۲۰) ║ ۱۳۷۱ش. کسی که خیلی بریزوبپاش داشته، لوطی‌گری‌های بی‌حساب و ولخرجی‌های بی‌محابا می‌نمود، می‌گفتند این‌طور که بریزوبپاش و رفیق‌بازی می‌کند، به گمانم خیال دربازکنی به سرش افتاده که غالباً هم تحقق می‌گرفت (شهری۱، ۳/۴۰۲) ║ خانم‌رئیس‌ها ... در این موقعیت نیز به سرِ عقل نیامده، عواید خود را همچنان صرف رفیق و رفیق‌بازی و خرج دل بکنند، طولی نمی‌کشید که به‌خاطر ریخت و ازکاروحوصله‌افتادگی، از این کار نیز معلق گردیده، به کلفَتی و ماست‌وخیارآوری می‌افتادند (شهری۱، ۳/۴۰۳) ║ ۱۳۸۲ش. یک کافه، یک تریا و ازاین‌قبیل و شیرینی خامه‌ای و رفیق‌بازی خالصانه که همیشه بود (پارسی‌پور۳، ۴۸)
۲. استفاده از دوستان و آشنایان برای اعمال نفوذ در کاری یا رسیدن به هدفی ؛ رفاقت‌بازی.
۱۳۳۶ش. باز پدر ... بدود و هزارتا پارتی بتراشد و رفیق و رفیق‌بازی راه بیندازد تا دوباره موافقت کنند که اسمت را توی دانشکده بنویسند (شعلهور، ۱۲۰)
۳. رابطۀ عاشقانه یا نامشروع با مردی داشتن ؛ رفیق‌داری.
۱۳۵۰ش. حاجی الماس به نوبۀ خود، شیوۀ زدن آقا را به گوشِ خانم و رفیق‌بازی خانم را به گوشِ آقا می‌رساند و میانِ آن‌ها را به هم می‌زند و تلافی خود را درمی‌آورد (آرین‌پور۱، ۱/۳۲۶)