ستدن

وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستدن۱ ‎setadan‎ [گونۀ دیگرِ ستاندن؛ بن مضارع: ستان۳]
⇐ ستاندن.
ق۴. آب خیار بادرنگ همچنان خام ستده، با شکر نیکو بوَد (اخوینی، ۳۱۸) ║ ق۵. مرا به پارس برده بودند، و این ساعت مرا سیم دادند که به بازار شو و گوشت بخر. برفتم و گوشت بستدم (پند پیران، ۷۹) ║ ق۶. چون دختر با شاه اسکندر بخفت، ملک اسکندر قصد او کرد، نتوانست بکارت او بستدن (اسکندرنامه، ۲۸) ║ ق۷. فراموش مکن که همان خدای که تو را این دولت داد، بر ستدن آن قادر است (عوفی۱۱، ۹) ║ ق۸. ز دست جهان‌پهلوان بستدش / ز کینه همی بر زمین برزدش (شمس‌الدین کوسج، ۲۳۶) ║ ق۹. گویند اتابک جاولی اکثر قلاع فارس به جنگ بستد و خراب کرد (حافظ ابرو۴، ۲‏/۱۵۳‏) ║ ق۱۰. بر کنار این لشکرگاه، سواری چند رسیدند و از من بستدند و مرا بزدند (ابومسلم‌نامه، ۲‏/۴۷۱‏) ║ ق۱۱. یک نگاهت مرا ز من بستد / من ندانم دگر چه‌ها کردی (فیض کاشانی، ۳۸۷) ║ ق۱۲. چون بیند که زنی به نکاح درآورد، به‌قدر جمال آن زن دولت و قوّت یابد، و اگر بیند که بکارت بستد، به مقصود رسد (شیرعلی لودی، ۱۵۹) ║ ق۱۳. امراء او را گفتند که خاتون را می‌باید ستد. جواب داد که عروس من است، نشاید که به چشم خیانت بر وی نگریستن (دنبلی، ۳۲) ║ ق۱۴. ز بندگان بربودی هرآنچه ایزد داد / ز مردمان ستدی هرچه پادشه بخشود (ادیب‌الممالک، ۲‏/۱۶۹‏) ║ ۱۳۲۳ش. چون به امر حق به هندوستان شدم / دیدمش آنجا و جانش بستدم (جمالزاده۴، ۹۹) ║ ۱۳۳۶ش. همه جهان بستدیم و دست تهی می‌رویم ... بستدیم و بگذاشتیم (شعله​ور، ۲۳۸) ║ ۱۳۴۴ش. خواست مهرک را به چنبر آن درآورد که ناگاه مهرک شاخ راست و تیز خود را به جگرگاه گندرو فروبرد و جانش بستد (چوبک۲، ۲۲۱)