فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

سلاح‌شور

وضعیت: «در حال ویراستاری»
سلاح‌شور ‎selâhš‌ur‎
(صفت) (درمورد کسی) که در کاربرد سلاح یا اجرای حرکات نمایشی با آن مهارت دارد.
ق۶. هر کس که در ولایت سیستان رود، سلاح‌شور شود و جنگی شود (بحر الفوائد، ۳۹۹) ║ #غلامان می‌خریدم ده‌ساله و یازده‌ساله و همه را فرض و سنت بفرمودم آموختن، و استادان سلاح‌شور بیاوردم و جمله را ادب سلاح و مردی از تیر انداختن و نیزه انداختن و نیزه داشتن و درق و شمشیر و قاروره افکندن و شنا و آنچ مردان را به کار آید (مجمل التواریخ، ۵۰۳) ║ ق۷. بر هزار مرد زورآزمای آهن‌خای سلاح‌شور شورجوی پرخاش‌خر پیل‌نیروی پلنگ‌چنگ نهنگ‌آهنگ ... از فتیان قونیه ... دور پیرامن کوکبهٔ خاص حلقه زده درآمده (ابن بی‌بی۱، ۲۰۶)

معنی سلاح‌شور | فرهنگ جامع زبان فارسی