وضعیت: «منتظر ویراستاری»
بدادا(ء) bad(’)adâ(’) [جمع: بدادایان]
یک. (اسم) ۱. ⇅ بدادا(ء)دو. ۱.
ق۱۰. یعنی از مال طفلم آنچه بُوَد/ در دکن پیش بدادایان وام (محتشم، ۱/۴۳۷)
۲. ⇅ بدادا(ء)دو. ۲.
ق۱۱. جان خشک خویش از آتش نمی‌دارم دریغ/ نیستم چون هیزم تر بدادای سوختن (صائب، ۶/۲۹۱۴)
دو. (صفت) ۱. کسی که در پرداخت دین خود تعلل می‌کند و آن را به تأخیر می‌اندازد.
ق۱۰. انتظارِ وعده دارم در ادای وام دوست/ بدادا وقت طلب در جان‌سپاری نیستم (نظیری، ۲۸۰)
۲. کسی که حرکات زشت و رفتار ناپسند می‌کند.
ق۱۳. هرقدر او بدادا و بدخواست، برادرش به‌خلاف او است (فرهاد میرزا، ۲۳۲) ║ ق۱۴. ابوالحسن خان ... یک زن ارمنی بلندقد بدبزک خیلی خنکی بدصدای بدادایی داشت خیلی بد (ناصرالدین شاه۳، ۳/۲۳۶) ║ ۱۳۲۱ش. غلام‌علی خان، ... بچۀ زردمبوی بدریخت بدادای لجوجی بود که شاه بدون هیچ جهت و سبب عاقلانه او را دوست می‌داشت (عبدالله مستوفی، ۱/۲۶۲) ║ ۱۳۴۵ش. من قبلاً به شما گفته بودم که وقتی فیبی بخواهد بچۀ ننر و بدادائی بشود، راهش را خوب بلد است (احمد کریمی، ۳۴۷) ║ ۱۳۶۸ش. من مهمان بدادایی هستم، شب‌ها فقط شیر می‌خورم (نجفی۱، ۴/۲۰۸۰) ║ ۱۳۷۳ش. پیش می‌آمد که خواستگار دختری پیر از آب دربیاید. از بدشانسی من این یکی پیر نبود ... پس حتماً چاق است، یا کچل ... شاید بدادا و بی‌ادب باشد (حاج‌سیدجوادی، ۴۷)