ابرآسا

وضعیت: «تأییدشده»
ابرآسا ‎abrâsâ‎ [<← ابر۱ + -آسا(ی)۲>]
‌یک‌. (صفت) (مجاز) (ادبی) بخشنده و سخاوتمند.
ق۹. براق برق‌پیمای او کارخانۀ فلک را زیر پی کرده و دست ابرآسای او نام حاتم طی کرده (شرف​الدین یزدی، ۱‏/۵‏) ║ ق۱۱. عاجز از سامان خرج دست ابرآسای اوست / بحر از گرداب اگر بر خویش می‌پیچد رواست (واعظ، ۴۶۰)
‌دو‌. (قید) (ادبی) مانند ابر.
۱۳۵۶ش. فلسفه‌های بدآموز و تربیت‌های ناصحیح که بر خورشید فطرت ابرآسا سنگینی می‌کنند از آدمی ... نابکارانی می‌سازند که جهانیان از دست آنان فریاد و شکوه دارند (حسن معادی: کانون وکلا، ش۱۳۸‏/۹۷‏) ║ ۱۳۷۹ش. من در شکست حمله یک درد / به خواب می‌روم / و در عمیق بی‌خبری از خویش / احساس می‌شوم / ای آخرین تندر / بدرخش / تا ببارم ابرآسا (تقی رشیدی: گزارش، ش۱۱۶‏/۱۵۴‏)