وضعیت: «تأییدشده»
اتفاق‌نامه ettefâqnâme [<← اتفاق + نامه>]
(اسم) سندی رسمی مبنی بر توافق دو یا چند شخص، نهاد یا دولت دربارۀ کاری یا موضوعی؛ موافقت‌نامه؛ توافق‌نامه.
ق۶. مشایخ و شرکا ... برین‌جمله اتفاق کردند و ... این اتفاق‌نامه عقد کردند و خطوط خود به آخر این اثبات کردند تا به وقت حاجت حجت بُوَد (میهنی، ۱۲۲) ║ ق۱۳. در میان دولتین ایران و روس اتفاق‌نامه‌ای امضا شده‌است (اختر، ۲/۱۴۷۵) ║ ق۱۴. جای کدام اطمینان در نصوص بندهای این اتفاق‌نامه برای ایرانیان باقی می‌ماند؟ (هفته‌نامۀ حکمت: یاد، ش۸۳/۲۵۳) ║ ۱۳۱۶ش. دولت عراق که جزء دولت‌های چهارگانة پیمان شرقی است با انگلستان اتفاق‌نامه داشته (پیمان سعدآباد: تاریخ روابط خارجی، ش۹/۱۷۵)