ابیت

وضعیت: «تأییدشده»
ابیت ‎abiyyat‎ [<از عربی اُبیّة، اُبّیّة>؛ (در فارسی ظاهراً بر وزن حمیّت هم تلفظ می‌شده‌است. با این تلفظ در عربی کاربرد ندارد.)]
(اسم) بزرگ‌منشی؛ تن ندادن به حقارت.
ق۷. سلطان ... جهت قطع دعاوی و فصل خصومات حسام ابیت ... از نیام حمیت برکشید (ابن بی‌بی، ۱‏/۱۵۶‏) ║ حمیتِ نفس و اَبیت طبع بدان رخصت ندهد که با هر ناسازی درسازد (وراوینی، ۱‏/۱۶۸‏) ║ ق۸. سلطان را آتش غضب ملتهب شد و حمیت طبع و ابیت نفْس خون در عروق به جوش آورد و بر فور سوار شد (عزیز استرآبادی، ۲۳۸)