وضعیت: «تأییدشده»
اپیک epik [<از فرانسوی épique>]
یک. (صفت) ۱. (ادبیات، سینما، نمایش) دارای ویژگی‌های حماسه؛ حماسی.
۱۳۱۲ش. بینوایان ... در همۀ دنیا به بزرگ‌ترین رمان اپیک و دراماتیکی که تاکنون نوشته شده معروف است (مستعان، ۱/مق: ۸) ║ ۱۳۴۶ش. از آثار منظوم جامی سه دیوان بزرگ غنایی و نصف داستان اپیک به یادگار مانده‌است (غلامحسین بیدگلی: مجلۀ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ش۵۷و۵۸/۵۹۳) ║ ۱۳۹۲ش. تقلید عنصری است مهم که از دیدگاه ارسطو نه‌تنها در شعر دراماتیک، بلکه در اشعار اپیک (حماسی) و لیریک (تغزلی) نیز دیده می‌شود (سعیدرضا خوش‌شانس: وبگاه ایران تئاتر: اینترنت)
۲. (ادبیات، سینما، نمایش) (در آثار نمایشی برتولت برشت و پیروان او) شیوه‌ای که در آن نویسنده یا کارگردان با تمهیدات خاصی ازجمله قطع مکرر داستان و سخن گفتن مستقیم بازیگران با مخاطبان و مانند آن‌ها تلاش می‌کند مخاطب را از تأثیر عاطفی و احساسی نمایش دور کند.
۱۳۷۱ش. شاید مقایسۀ بازیگر تئاتر اپیک با بازیگر مکتب استانیسلاوسکی ... به روشنی مطلب بیشتر کمک کند (همایون علی‌آبادی: هنر و معماری، ش۲۲/۱۷۴) ║ ۱۳۸۷ش. او با شیوۀ اپیک و جداسازی هنرپیشه از نقش ... دیدگاه‌ها و حرف‌های خود را ... به مخاطب منتقل می‌سازد (نصرالله قادری: صحنه، ش۵۷و۵۸/۱۴)
دو. (اسم) اثر حماسی؛ حماسه.
۱۳۵۳ش. رمانس‌ها و اپیک‌های غربی همچون السید و رلان و امثال آن‌ها نیز به حکم همین‌گونه تأثیرات، غربیِ خالص نیست (زرّین‌کوب، ۳۷) ║ ۱۳۷۵ش. در شرق ... همواره موضوع رئالیسم با مفاهیم و مضامین افسانه‌ای و اساطیری توأم بوده است. چنین خصیصه‌ای در رومانس‌ها و اپیک‌ها نیز وجود دارد (مهدی ارجمندی: هنر و معماری، ش۷/۵۵)