وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشت‌سرا(ی) vahšatsarâ(y)
(اسم) ۱. ← وحشتآبادیک. ۱.
ق۶. ز وحشت‌سرایی پر از حرص و آز/ قناعت مرا کرد گوشه‌نشین (قمر اصفهانی، ۲۰۵) ║ ق۷. روح انسان را از قربت و جوار رب‌العالمین به عالم قالب و ظلمت‌آشیان عناصر و وحشت‌سرای دنیا تعلّق می‌ساختند (نجم دایه، ۱۰۱) ║ ق۸. سابقان از وحشت‌سرای دنیا روی به امن‌آباد عقبی نهادند (حسینی یزدی، ۲۷) ║ ق۹. خراب بود به وحشت‌سرای هجر دلم/ خیال رویت تشریف داد و مونس شد (جامی۱، ۲/۱۸۱) ║ ق۱۰. در این وحشت‌سرای آبنوسی/ گهی ماتم بود گاهی عروسی (قاضی میر احمد۱، ۱/۲۸۵) ║ ق۱۱. در آن وحشت‌سرای بی‌سرانجامی اثری از آبادانی یافت نمی‌شد (اسکندر بیک، ۲/۱۲۱۲) ║ ق۱۲. دل از وحشت‌سرای عالم غدّار می‌گیرد/ که مست آسوده‌حال و محتسب هشیار می‌گیرد (حزین، ۴۹۳) ║ ق۱۳. اندرین وحشت‌سرای هم‌نفس/ بوی یار آشنا ناید ز کس (احمد نراقی، ۴۰۹) ║ ق۱۴. استبداد و افکار متجاوزانۀ وکلای امور ملّت را در وحشت‌سرای ظلمانی جهل محبوس داشته (مراغهای، ۴۰۵) ║ ۱۳۴۰ش. چون ثبت املاک هم این حق را برای خانوادۀ وی تسجیل کرده‌است، اگر پای بیگانه‌ای به آن وحشت‌سرا برسد، باید به ترک جان گوید (مهاجر، ۶)
۲. ← وحشتآباددو..
ق۷. مرا بِرهان ز خود کز جان به‌جانم/ در این وحشت‌سرا تا چند پایم؟ (عراقی، ۲۴۳) ║ چون آدم را سر بدین وحشت‌سرای دردادند، از یار و پیوند جدا کرده (نجم دایه، ۹۳) ║ ق۹. شاهباز دل هنوز اندر هوایش پَرزنان/ قید آب و گِل کِشد بازم به این وحشت‌سرا (جامی۱، ۱/۱۳۰) ║ ق۱۱. عن‌قریب از این دارِ فانی رفتنی، و به‌زودی از این وحشت‌سرا گذشتنی است (اسکندر بیک، ۳/۱۷۹۲) ║ ق۱۲. یک دو دَم بیدل به ذوقِ دل در این وحشت‌سرا/ چون نفَس در خانۀ آیینه لنگر کرده‌ایم (بیدل، ۲/۴۳۰) ║ ق۱۴. در قعر این وحشت‌سرا، در ساحت این خاکدان/ هر روز را باشد شبی، هر نوبهاری را خزان (ادیب‌الممالک، ۲/۹۱۰) ║ ۱۳۵۰ش. زندگی پُرهول و هراس و خطری که ما بی‌خبر از آن در این وحشت‌سرا به عیش و خوشی مشغولیم (آرین‌پور۲، ۲۵۵)