شطن

وضعیت: «در حال ویراستاری»
شطن ‎šatan‎ [جمع: اشطان]
(اسم) ۱. ریسمان و طناب بلند.
ق۵. برشود بر بارۀ سنگین چو سنگِ منجنیق/ دررَوَد در قعرِ وادی چون به چاه اندر شطن (منوچهری، ۸۲) ║ ق۷. شرف‌الدین معین‌الدین قمی را که وزیرش بود، در خدمت او روانه کرد با رسالتی که منافی ارب و مخالف مطلب او بود، چه او عزم بر کفران نعمت و خرق جلباب حشمت کرده و در شطن شیطان منجذب شده‌ بود (سیرت جلال​الدین، ۲۴۷) ║ ق۸. رشتۀ عهدش دگر برنکشد روح را/ در چه دلگیر تن بسته شود بی‌ شطن (ناصر بخارائی، ۸)
۲. (درمورد چیزی) دور شدن از آن.
ق۱۰. شیطان مشتق است از شاطَ به معنی التهب، یعنی افروخته شد، یا از شطن که به معنی بَعُدَ است (حافظ حسین، ۲‏/۲۶‏)