وضعیت: «تأییدشده»
ابقائی ebqâ’i, -yi [املای دیگر: ابقایی؛ جمع: ابقائیان؛ <← ابقا(ء) + -ی (سازندۀ صفت/ قید)>]
یک. (اسم) کسی که نهادها و ارزش‌های کهن را از آنچه جدید و ناآزموده است ارزشمندتر می‌داند؛ محافظه‌کار.
ق۱۴. هیئات خَلَف وکلای دولت انگلیس از مسلک هیئات سلف دوری نخواهد جُست و به طرزِ ایشان بقای هر چیز را به حال سابق، که مسلک ابقائیان، یعنی محافظه‌کاران، است، جایز خواهد داشت (اختر، ۴/۳۲۲۲)
دو. (صفت) (درمورد علت) که موجب باقی ماندن و ادامه یافتن کاری یا امری می‌شود.
۱۳۷۷ش. پس از اینکه سرمایه داری تحقق یافت، علت ایجاد آن علت ابقایی نخواهد بود (تقی آزاد ارمکی: قبسات، ش۷/۹۰) ║ ۱۳۸۲ش. آگوستین خالق بودن (علیت احداثی) و مُبقی بودن (علیت ابقایی) خداوند را نسبت به همۀ اشیا، مانند افلوطین، معنای دیگری از حضور او در اشیا می‌داند (محمد رضازاده: نقد و نظر، ش۳۱و۳۲/۳۴۱)