اتاقه

وضعیت: «تأییدشده»
اتاقه ‎otâqe‎ [املای دیگر: اتاغه، اطاقه؛ <از مغولی otaqa>]
(اسم) یک یا چند پر که شاهان، بزرگان یا لشکریان برای تزیین به تاج، کلاه یا کلاه‌خودِ خود نصب می‌کردند.
ق۹. اتاغه فتاده یلان را ز فرق/ چو مرغان بسمل به خون گشته غرق (عبدالله هاتفی: تیمورنامه، ۲۲۱) ║ ق۱۰. مردمان شهر دستارها و اتاقه‌ها را که در جنگ انداخته ‌بودند و ملازمان حسن پادشاه به حمید برده‌ بودند به ایشان می‌نمودند (روملو، ۱‏/۴۳۶‏) ║ ق۱۱. اگر پرسند که: اطاقه و یکه‌پَر که بابای عمرو در سر می‌زد، از کجا بود؟ بگو که آن شه‌پرِ جبرئیل امین بوده که جبرئیل خود آن شه‌پر را به بابای ‌عمرو حواله کرده‌ بود (رسالۀ شاطران: فتوت و اصناف، ۱۳۰) ║ ق۱۲. اتاقه به فرق همایون مقیم/ چو بر صدر قرآن الف، لام، میم (نجیب کاشانی، ۶۵۷)