سور

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سور۱ ‎sur‎ [جمع: اسوار۲؛ <عربی>]
(اسم) دیواری بلند که برای محافظت از شهر و ده یا گاه خانه دور آن ساخته شود.
ق۵. وقتی پاره‌ای از دیوارِ سورِ آن شهر بیفتاد. در آنجا دیگی رویین پدید آمد (تحفة الغرائب، ۱۶۵) ║ ق۶. بالای سور بلند بود، مقدار شصت گز (سمک، ۲‏/۴۴۴‏) ║ ق۷. از حدید ار حاسدت سوری کشد گِردِ حصار / گردد از پیکان بی‌حصرت مشبّک چون حصیر (فرید احول، ۸۴) ║ ق۸. سلطان‌شاه چون عرصه خالی دید، بر قصدِ او لشکر کشید و بیشتری از سورِ شهر خراب کرد (رشیدالدین فضل‌الله۱۴، ۹) ║ ق۹. سوری در غایت استحکام بنیاد نهاد (میرخواند، ۴‏/۴۱‏) ║ ق۱۰. قلعه‌ای است در غایت متانت و استحکام و سمت ارتفاعش بلندتر از ایوان کیوان و دور دایرۀ سورش چون مدار سپهر محفوظ از خرق و التیام (روملو، ۲‏/۶۴۸‏) ║ ق۱۱. شهی که دایرۀ عدل او دوعالم را / کشیده‌است در آغوش چون بَلَد را سور (فیّاض لاهیجی، ۶۸) ║ ق۱۲. اهالی کرکوک به استواری سور، که در متانت و کُماخ مثابت کَماخ بودی، استظهار جسته، به محارست حصار پرداختند (مهدی استرآبادی، ۶۲۴) ║ ق۱۳. خانه‌های توانگران را سوری است گِلین چنانچه آینده و رونده به‌جز سقف خانه جایی را نتوانند دید (میرزا حبیب۲، ۱۵) ║ ق۱۴. کم‌کم‌ نزدیک‌تر رسیدیم ‌و سور و حصار شهر نجف‌ اشرف‌ نمودار گشت (حاجی پیرزاده، ۲‏/۳۲۷‏) ║ ۱۳۰۷ش. رسیدیم به در دروازۀ اصفهان که از طرفِ شرق دروازه و سور داشت (آقا نجفی، ۱۵۸) ║ ۱۳۳۳ش. هرگاه‌به‌گاهی نفیر صوری از سور و باروی غیبی ابدیّت برمی‌خیزد (مینوی۱، ۳۸۶)
سور کشیدن «منتظر تعریف‌نگاری»