وضعیت: «در حال ویراستاری»
بی‌صفایی bisafâyi, -’i
(اسم) ۱. کدری و تیرگی و آلودگی؛ بی‌صفا بودن (معنای بی‌صفا ۲).
ق۹. در رُخت از خطّ زنگاری صفای دیگر است / گرچه آرَد بی‌صفایی در رخ آیینه زنگ (جامی۱، ۲/۲۶۵) ║ ز گازران شوم از جامۀ خراب خجل / ز بی‌صفایی رختم ز روی آب خجل (نظام قاری۱، ۳۴۴) ║ ق۱۰. صفای کعبه چه خواهی دلت چه دریابد / نخست از آینه بزدای بی‌صفایی را (اهلی، ۴۱۳)
۲. صفا نداشتن (معنای صفا(ء) یک. ۲).
ق۹. ای ولی من، صفا و بی‌صفایی برطرف می‌باید کرد، ثبات قدم شیوۀ مردان است، صفا تنشط طبع سالک است و نزد بالغان راه از رعونات معدود است (عبدالله قطب، ۴۰۰) ║ ق۱۰. انکار اولیا باعث سلب ایمان می‌گردد. منکران درویشان از حلیهٔ ایمان معرّااند و مخلصان درویشان از کدورتِ بی‌صفایی مبرّا (حافظ حسین، ۱/۳۸۳)
۳. زشتی؛ بی‌صفا بودن (معنای بی‌صفا ۳).
ق۱۰. اگر آیینه یابد عکس رایت / برد از روی زنگی بی‌صفایی (میلی، ۲۲۶)
۴. کدورت و دشمنی ؛ متضاد: صفا(ء)یک. ۸.
ق۱۳. امیر خان قاجار از امرای بزرگ و خال نایب‌السلطنهٔ مرحوم بود و به حکومت مملکت خوی سرافراز و با میرزا ابوالقاسم قائم‌مقام در کمال بی‌صفائی می‌بود (جهانگیر میرزا، ۱۴)