وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشت‌کمین vahšatkamin
یک. (صفت) (کسی) که آمادۀ گریختن و فرار است؛ گریزپا.
ق۱۲. چه مقدار وحشت‌کمین است فرصت/ که با هر نفَس باید از خود برآیم (بیدل، ۲/۶۲۰) ║ شبنم وحشت‌کمین الفت‌پرست رنگ نیست/ چشمکی دارد پری در کسوت مینای من (بیدل، ۲/۶۸۰) ║ سراپاش وحشت‌کمین است و بس/ به چین خفتن دامن این است و بس (بیدل، ۳/۷۲۳)
دو. (قید) با آمادگی برای گریختنِ باشتاب؛ پا به رکاب.
ق۱۲. وحشت‌کمین نشسته‌ست گرد هزار مجنون/ مگذار پا به خاکم تا دیده نم نباشد (بیدل، ۲/۲۲۶) ║ چشمی اگر مالیده‌ام زین باغ بیرون چیده‌ام/ وحشت‌کمین خوابیده‌ام چون غنچه دامان در بغل (بیدل، ۲/۳۹۴)