وضعیت: «تأییدشده»
مستبشع mostabša’
(صفت) ۱. (درمورد کسی یا چیزی) ناپسند؛ نامطبوع ؛ مستبشعه.
ق۵. آنگاه چون ناظر نظاره‌ای کند اندر لطایف این صنع که بعضی یاد کردیم باز به جوهر وی نظاره کند؛ جوهری بیند مستبشع؛ طبع‌ها از وی گریزان؛ نخواهد که هیچ چشم ورا بیند یا دهان ورا بچشد، یا دست ورا بپساود یا بینی ورا ببوید (مستملی، ۲/۷۵۷) ║ ق۶. نفرت آرَد مردم را از ایشان ... و احوالی که آن را قبح منظری باشد و رایحتی کریهه، و چیزی مستبشع باشد (ابوالفتوح، ۱۳/۲۶۰) ║ ق۷. گربه این سخن را ... مستبدع دانست و در مذاق قبولش مستبشع آمد (وراوینی، ۱/۲۷۶) ║ ق۹. نغمه‌ای که از وتر مستوی صحیح جدید یا از کاسۀ چینی درست یا از حلق شخصی خوش‌آواز مسموع شود، طبع سلیم مستقیم را میل به آن بیشتر باشد از نغمه‌ای که از وتر غیر مستوی عتیق یا از کاسۀ مکسور یا از حلق مستبشعی کریه‌الصوت (عبدالقادر مراغی۱، ۲۰)
۲. (درمورد خوراکی) بدمزه یا بی‌مزه.
ق۶. اصحاب او به سلامتی که داشتند قناعت نکردند؛ او را بر آن داشتند که بیرون آمد و تهوّر کرد؛ چون اصحاب موسی علیه‌السلام بودند که منّ و سَلوی مستبشع دانستند، طلب عدس و بَصَل کردند (ابوالرجاء۱، ۱۰۹)