فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابیه

وضعیت: «تأییدشده»
ابیه ‎abye?‎ [<ترکی ؟>]
(اسم) شکلی از راه رفتن اسب که در آن اسب پاها را به جای دست می‌گذارد و حرکت او در این حالت از یورتمه کندتر است.
ق۱۰. رفتار اسب چند نوع است: اول یورغه ... بهترین رفتارها ابیه باشد، بعد از آن یورش‌دار که از چرگه نماند، بلکه یعنی یورش‌دار هست که از ابیه بگذرد (شاه قلی، ۳۷۰) ║ ق۱۱. در هر باب مدارا و حکمت باید حرکت کرد تا هنگامی که رفتار ابیه، که قسمی است عیان و معروف میان ترکان، قایم شود و علامتش آن است که پاها را به جای دست رساند یا گذارند و هرچند بیشتر گذراند بهتر است (نظام‌الدین گیلانی، ۴۵)

معنی ابیه | فرهنگ جامع زبان فارسی